กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 336 ความอัปยศ
เวลายังสั้น ภาพนี้จึงไม่ถือว่าประณีต
แต่เพียงไม่กี่เส้น ก็วาดโครงร่างเขาได้สมจริงอย่างยิ่ง
หากไม่ได้แกะสลักเข้าสู่ใจจริง ๆ ก็ไม่มีทางทำได้ในครั้งเดียวเช่นนี้
เซี่ยจิ้นไป๋ถือกระดาษภาพ มองอย่างจริงจังเนิ่นนาน สุดท้ายเรียกหลี่หย่งเข้ามา สั่งให้เอาไปใส่กรอบให้เรียบร้อย แล้วหันไปเอ่ยกับชุยหลิงเหยา
“เมื่อถึงเจ้ากับข้าอายุครบร้อยปี มันต้องติดตามเราลงสุสานไปด้วยกัน”
“...” มุมปากชุยหลิงเหยากระตุกเบา ๆ “ไม่จำเป็นต้องจริงจังถึงเพียงนั้นก็ได้”
เขาอายุเพียงยี่สิบห้า ก็คิดถึงเรื่องหลังจากร้อยปีแล้ว