ตอนที่ 281 ยากจะเอ่ยวาจา รับรู้ได้ด้วยใจ

ตอนที่ 281 ยากจะเอ่ยวาจา รับรู้ได้ด้วยใจ

ป้าวเยวี่ยรับคำสั่งแล้วขอถอย

เหลือเพียงเฉินหมิ่นโหรวอยู่ลำพัง

นางนั่งบนม้านั่งศิลาที่ปูเบาะนุ่ม เท้าคางมองเหมยแดงไม่ไกล ซึ่งมีหิมะขาวบาง ๆ ปกคลุมอยู่

คนรับใช้คงเพิ่งเก็บกวาดไปได้ไม่นาน ทว่าหิมะที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้กลับร่วงลงมา บังเอิญตกทับตรงนั้นพอดี

สีแดงแต้มหนึ่งท่ามกลางโลกที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งและหิมะ

งดงามเจิดจ้าสะดุดตาเป็นพิเศษ

เฉินหมิ่นโหรวเท้าคาง พินิจมองอยู่ครู่หนึ่ง

นางวุ่นวายตลอดทั้งวัน หิมะตกต่อเนื่องนานกว่าครึ่งเดือน จนกระทั่งยามนี้หิมะเริ่มละลาย

นางจึงมีอารมณ์ว่างมาชื่นชมทิวทัศน์