กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 126 ผู้ถูกลิขิตว่าจักไม่อยู่ในโลกนี้ยั่งยืน
“ไม่จำเป็น” เซี่ยจิ้นไป๋เปิดผ้าห่มออก โอบนางลงนอน พลางเอ่ยว่า “เช้าวันมะรืน ประตูเมืองจะเปิด”
ชุยหลิงเหยาลังเล “...แล้วชาวเผ่าเชียงเล่า”
“ก็แค่หมาไร้บ้าน” เซี่ยจิ้นไป๋ไม่ใส่ใจ “พรุ่งนี้กวาดให้เกลี้ยงได้ก็ดีที่สุด กวาดไม่หมด ปล่อยให้หนีไปสักสองสามตัวก็ไม่เป็นไร”
สรุปแล้ว การลอบทำร้ายครั้งนี้ ทัพหลายฝ่ายต่างพ่ายยับเยิน
ไม่อาจทำอันตรายเขาได้แม้เส้นขน