กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 119 เจ้าร้ายกับข้าเกินไปนัก
คนที่ทำตัวพาล เอาแต่ใจ เผด็จการไม่ฟังเหตุผลคือเขา แต่กลับพร่ำกล่าวหาอยู่ได้ทุกคำ
ชุยหลิงเหยาแทบจะหมดอารมณ์
ได้แต่จ้องคนเบื้องบนด้วยแสงจันทร์ริบหรี่
ดวงตารูปอัลมอนด์คู่นั้นเบิกโพลงด้วยความโกรธ มีชีวิตชีวาและสดใสยิ่ง
ทำให้ใจเซี่ยจิ้นไป๋อ่อนยวบอย่างไร้ความสามารถ ก้มลงจูบดวงตาของนาง
ริมฝีปากสัมผัสเนื้อผิวของนาง สัมผัสพลังชีวิตที่ไหลเวียนอยู่
“เหยาเหยา…เหยาเหยา…”
เขาเรียกชื่อนางเบา ๆ พึมพำเสียงแผ่ว