ตอนที่ 245 ขบวนใหญ่

คนเรายามเจ็บไข้ได้ป่วย ย่อมยากจะสะกดกลั้นอารมณ์โทสะเอาไว้ได้

ยามที่ฉางอันกรำศึกออกศึกในคราวก่อน ๆ พระพันปีหลวงมิได้ตรัสอะไรกัน แม้ในพระทัยจะทรงห่วงใยยิ่งนัก ทว่าก็มิได้หยิบยกขึ้นมาตรัสกับหลานสาวตรง ๆ อย่างมากก็เพียงกำชับสั่งเสียสักสองสามประโยค

บัดนี้กลับมิอาจอดทนสะกดกลั้นได้อีกต่อไปแล้ว

ฉางอันปลอบประโลมด้วยความอดทน หลังจากนางกลับเข้าวัง ก็มิได้อยู่เคียงข้างเสด็จย่าหลวงนานเท่าใด ทั้งยังมีภาระกิจการงานมากมาย

พระพันปีหลวงพระชนมายุก็มากขึ้นทุกที นางเองก็อยากอยู่เป็นเพื่อนเคียงข้างพระองค์ให้มาก เช่นเดียวกับในวัยเยาว์ที่นางไปวิ่งเล่นที่ตำหนักคุนหนิง ต่อให้เสด็จย่าหลวงจะทรงมีภารกิจล้นมือเพียงใด ก็ยังทรงสละเวลามาเล่นกับนางครู่หนึ่งเสมอ

ความทรงจำของนางดียิ่งนัก เรื่องราวยามสามขวบปีล้วนจำได้อย่างแจ่มชัด