ตอนที่ 197 พายแอปเปิล

นี่ดูไม่น่ามองจริง ๆ ทั้งยังไม่น่ารัก ดูเผิน ๆ ถึงขั้นหยาบกระด้างยิ่งนัก

ภาพลักษณ์ของหมูตั้งแต่โบราณกาลจวบจนปัจจุบัน ด้านดีมีอยู่น้อยมาก การมีอคติปักใจเชื่อไปก่อนจึงนับเป็นเรื่องธรรมดายิ่ง

ในฐานะคนเพียงคนเดียวในที่แห่งนั้นที่คิดว่าตนมีรสนิยมความงามตามปกติ ข้อสงสัยของหวยจิ่งจึงมีเหตุผลอยู่ไม่น้อย

อย่างฉีเจียวเอง ก็ทนไม่ได้ที่ฝาแฝดชายหญิงจะเลี้ยงหมูไว้ในตำหนักหัวหยางเช่นกัน

หากมีคฤหาสน์เขาขนาดใหญ่สักแห่ง อยากจะเล่นซนอย่างไรย่อมทำได้ตามใจ ทว่าตำหนักหัวหยางมีคนอยู่อาศัยมากเข้า จึงไม่ได้กว้างขวางสักเท่าใดจริง ๆ

ก็มีเพียงฝาแฝดชายหญิงที่อายุยังน้อย จึงยังนั่งบนหลังหมูได้ ส่วนวัยอย่างหวยเยี่ยนย่อมมิอาจนั่งได้อย่างแน่นอน ทำได้เพียงมองดูอยู่ไกล ๆ ไม่อาจล่วงเกินหยอกล้อได้

แม้กระทั่งเหล่าขันทีน้อยที่ดูแลหมูยังไม่อาจรับประกันได้เลยว่า หมูจะยอมให้เด็กโตขี่อย่างว่าง่ายเรียบร้อย

หวยเยี่ยนจึงทำได้เพียงตัดใจล้มเลิกไป

แท้จริงแล้วหวยจิ่งและหวยเยี่ยนเพิ่งกลับมาจากห้องทรงพระอักษร ก็ถูกเจ้าหมูคู่นี้ดึงดูดความสนใจไปเสียแล้ว

หลังจากหลายคนพูดคุยกันบนทางเดินในวังต่ออีกครู่หนึ่ง จึงได้บอกลากันอย่างอาลัยอาวรณ์