ตอนที่ 189 ศักยภาพ

ฉางหนิงเองก็เป็นเช่นนี้ เขามาเอ่ยถามเรื่องราวอย่างเป็นทางการยิ่ง และมีเพียงช่วงเวลาเช่นนี้เท่านั้น ที่เขาจะเอ่ยเรียกเสด็จพ่อ

หาไม่แล้ว ยามอยู่กันตามลำพังพวกเขาล้วนเรียกท่านพ่อ เรียกตั้งแต่ตำหนักหัวหยางไปจนถึงตำหนักเฉียนชิง

“เสด็จพ่อ ไม่มีอะไรกันที่ติดตัวมาแต่กำเนิดแล้วจะทำเป็นในทันที ลูกอยากไปทำ และอยากเป็นเหมือนอย่างเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ”

ปากเอ่ยไปเช่นนั้น ทว่าในใจกลับเสริมขึ้นมาอีกประโยคหนึ่งพร้อมกัน ข้าไม่เหมือนผู้อื่น ข้ารู้แจ้งมาแต่กำเนิดจริง ๆ

ไม่ว่าจะในชาติก่อนที่เป็นดั่งความฝัน หรือในชาตินี้ ฉางหนิงไม่เคยพบเจอเรื่องอะไรกันที่เขาไม่อาจคลี่คลายได้เลย

แววตาของฉางหนิงแน่วแน่ยิ่งนัก คำพูดมิเพียงแสดงออกถึงความเด็ดเดี่ยว ทว่ายังแฝงความเลื่อมใสที่มีต่อผู้เป็นบิดา

วาจานี้นับว่าเฉลียวฉลาดยิ่ง แม้ภายหน้าฮ่องเต้จะทรงหวนนึกขึ้นมา ก็มิตรัสว่ามีหนามทิ่มแทงในพระทัยจนระแวงว่าบังเกิดจิตคิดหมายปองบัลลังก์มานานแล้ว บุตรอยากเอาอย่างบิดาเท่านั้น จะมีอะไรกันผิดเล่า

ผู้เป็นฮ่องเต้ย่อมชื่นชมคนเช่นนี้ยิ่ง ไม่ว่าจะในมุมมองของการใช้ข้ารับใช้ หรือมองในแง่ของบุตรราชา ผู้ที่มีความทะเยอทะยานและมีความสามารถ จึงจะเป็นผู้ที่นำมาใช้งานได้

บิดามารดาย่อมเป็นห่วงบุตรของตน แต่ในเมื่อร้องขอถึงเพียงนี้แล้ว

ในใจของต้วนเหวยเหอก็บังเกิดความหวั่นไหวอยากลองดูอยู่บ้าง มีเพียงต้องผ่านการเคี่ยวกรำมา ภายหน้าจึงอาจแบกรับภาระการงานได้