ตอนที่ 168 อาจารย์ที่ปรึกษาชีวิต

“เจ้าถูกพู่ถักนี้ทำให้ลุ่มหลงจนหน้ามืดตามัวจริง ๆ เสียแล้ว”

เพียงคลาดสายตาไปชั่วครู่ เค่อผินก็เริ่มภารกิจพู่ถักอันยิ่งใหญ่อีกครา พระสนมเสวียนที่อยู่ด้านข้างจึงอดมิได้ที่จะเอ่ยปากเหน็บแนมขึ้นมาประโยคหนึ่ง

เค่อผินเรียกได้ว่าเส้นไหมแทบมิเคยห่างมือ มีโอกาสเมื่อใดเป็นต้องเริ่มทำ สำหรับนางแล้ว การถักพู่ถักได้เปลี่ยนจากความเคยชินกลายเป็นความชมชอบไปเสียแล้ว ยามได้ทำสิ่งที่ตนเองรัก ย่อมมิใส่ใจว่าจะต้องเสียเวลาไปกับมันมากเพียงใด มีแต่จะรู้สึกว่ายังมิหนำใจเท่านั้น

“ในเมื่อเหนียงเหนียงตรัสเช่นนี้ คราวหน้าข้าก็จะไม่ส่งไปให้ที่ตำหนักท่านอีกแล้วเจ้าค่ะ” กระต่ายยามจนตรอกยังรู้จักกัดคน ทั้งสองรู้จักมักจี่กันมานาน วาจาที่เอ่ยจึงยิ่งสนิทสนมเป็นกันเองมากขึ้นทุกที