ตอนที่ 144 ตัวร้อนมีไข้

ยามบ่ายถึงรอบที่อ๋องอันต้องมาถวายการดูแลยามประชวร ตอนที่ก้าวออกมาจากด้านใน สภาพจึงดูซอมซ่ออยู่บ้าง บนร่างมีคราบสกปรกเป็นรอยด่างเข้มบ้างอ่อนบ้างเป็นหย่อม ๆ

คาดว่าจักรพรรดิคังติ่งคงคว่ำชามยาลงมาอีก ทั้งยังจงใจสาดใส่ตัวคน เป็นการแกล้งระบายโทสะอย่างไม่ต้องสงสัย

ในด้านการถวายการดูแลยามประชวรนี้ ทุกคนล้วนหัวอกเดียวกันทั้งสิ้น

ขนาดไม่ทรงเชื่อหมอหลวงแล้ว ยาที่หมอหลวงเทียบให้ย่อมไม่ทรงยินดีเสวยเป็นธรรมดา

อ๋องอันเหลือบมององค์รัชทายาทแวบหนึ่งจากแต่ไกล ริมฝีปากขยับเปิดปิด ดูจากรูปปากคล้ายกำลังร้องเรียกพี่ใหญ่ ทว่าท้ายที่สุดก็มิได้ส่งเสียงอันใด ทำความเคารพคราหนึ่งแล้วจึงหันกายเดินจากไป

เขาเป็นคนขลาดกลัวมาแต่ไหนแต่ไร ตั้งแต่เด็กจนโต ขอเพียงก้มหน้าก้มตา ฟังเสด็จแม่ ฟังตระกูลเจิ้งก็พอแล้ว