ตอนที่ 143 ลงโทษคุกเข่า

แม่นมอวี๋ยืนคอยอยู่ด้านข้าง หลายคราที่อยากจะเอ่ยปาก ทว่าสุดท้ายกลับมิอาจกล่าวอะไรกันออกมาได้

คุณหนูมิใช่คนหนุ่มสาวที่วู่วามเช่นกาลก่อนอีกแล้ว ทั้งยังเป็นคนเฉลียวฉลาด มองเรื่องราวได้กระจ่างแจ้งยิ่งกว่านางเสียอีก

เพียงแต่ว่า คนร่วมหมอนที่เคยสนิทแนบแน่นปานนั้น กลับเดินมาถึงจุดนี้ได้ ย่อมเป็นธรรมดาที่จะทำใจยอมรับในทันทีมิได้

ทว่าฮองเฮาจางกลับมิได้คิดเช่นนั้น หากจะกล่าวว่าผิดหวัง ความหวังริบหรี่เพียงน้อยนิดนั้นก็ถูกบั่นทอนจนหมดสิ้นไปนานหลายปีแล้ว

ครั้นจะว่าหวาดผวา ก็หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ หากฮ่องเต้มิได้ถึงขั้นหน้ามืดตามัว ก็คงไม่ลงมือกับนาง อย่างน้อยชีวิตก็ยังไร้กังวล

ในใจกลับรู้สึกอ้างว้างอยู่บ้าง อารมณ์ความรู้สึกที่มิอาจระบุได้เอ่อล้นอยู่เต็มอก ไม่อาจมองข้ามไปได้ ทั้งยังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก