ตอนที่ 137 เสาะหาเซียนแสวงหามรรค

ฉีเจียวหลุบสายตาลง ครั้งนี้องค์รัชทายาททรงกริ้วหนักจริง ๆ ไม่ว่าก่อนหน้านี้จะเป็นอย่างไร เมื่อเห็นแก่จารีตประเพณี ย่อมไม่ใช้ถ้อยคำเช่นนี้มาพรรณนาถึงฮ่องเต้

“หากนักพรตเต๋าพวกนั้นมีประโยชน์ ยังจะต้องมีหมอหลวงไว้ทำอะไรกัน”

“ข้าเห็นพระภิกษุและนักพรตเต๋าเหล่านั้น ก็ไม่เห็นมีใครอายุยืนยาวถึงร้อยปีสักกี่คน เห็นได้ชัดว่าวิชาเพิ่มพูนอายุขัยพวกนั้นล้วนเป็นเรื่องหลอกลวงทั้งสิ้น”

ศาสนาพุทธและเต๋าในราชวงศ์อวี่มิได้นับว่ารุ่งเรืองเป็นพิเศษ มีเพียงในหมู่ชนชั้นสูงเท่านั้นที่เลื่อมใสศรัทธามากกว่า

กาลก่อนฮองเฮาจางก็มิได้เชื่อเรื่องเหล่านี้ ภายหลังองค์รัชทายาทเสด็จนำทัพออกศึกแทนพระองค์ ฮองเฮาจางในฐานะมารดาจึงใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความหวาดผวาแทบทุกเมื่อเชื่อวัน

ยามที่มนุษย์ไร้ซึ่งความหวัง มักคิดอยากจะเหนี่ยวรั้งอะไรกันเอาไว้ให้มั่น ศาสตร์ลี้ลับในยามนี้จึงบังเกิดพละกำลังอันมหาศาล