ตอนที่ 10 ไปมาหาสู่

วันแรกต้วนเหวยเหอยังรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง ทว่าต่อมาเป็นเพราะความอยากเอาชนะอย่างบอกไม่ถูก จึงได้กัดฟันก้าวผ่านไป

เขาเองก็มิใช่ข้าน้อย มีอะไรกันให้ต้องเอียงอายกัน

ยามเห็นท่าทีของฉีเจียวยังคงเป็นปกติดังเช่นวันวาน เขาก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

คืนนั้นเขาบุ่มบ่ามเกินไปอยู่บ้าง อีกทั้งยังค่อนข้างเอาแต่ใจ จึงเกรงว่าฉีเจียวจะขุ่นเคือง

องค์รัชทายาททรงขัดเขินยิ่งนัก ทั้งยังรู้สึกว่าตนเองกระทำเกินเลยไป วิธีการชดเชยจึงเป็นการส่งข้าวของไปยังเรือนชิงเฟิงไจมิได้ขาด

เดิมทีก็ทรงเป็นเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ องค์รัชทายาททรงเคยทอดพระเนตรของดีมามิน้อย สายพระเนตรย่อมสูงส่ง ของบางสิ่งจึงมิได้อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

สิ่งของที่พระราชทานล้วนเป็นของดีทั้งสิ้น จ้าวจิ้นเป่ามองดูคลังส่วนพระองค์ขององค์รัชทายาทที่เปิดออกวันละหลายครา

ในใจก็อดมิได้ที่จะพึมพำว่า คุณหนูฉีผู้นี้ช่างเก่งกาจจริง ๆ