ตอนที่ 6 วันที่สาม

เช่นนั้นขันทีน้อยกลุ่มนั้นติดตามเจ้านาย ย่อมเป็นองค์รัชทายาทตรัสสิ่งใด พวกเขาก็ทำตามเช่นนั้น ไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

ทั้งไม่อาจกลัวได้ หากถูกองค์รัชทายาทขับไล่ออกไป นั่นยิ่งเลวร้ายกว่า มิสู้ฟังคำสั่งขององค์รัชทายาท เชิญคนออกไปด้วยความนอบน้อมสุภาพจะดีกว่า

นี่นับเป็นหน้าตาเกียรติยศสุดท้ายแล้ว หากแม่นมอาวุโสเหล่านั้นไม่ยอมรับไมตรีอ่อนหวาน วิธีการในเวลาต่อมาคงไม่นุ่มนวลเช่นนี้

ท่าทางก็ไม่ได้ดูองอาจดั่งเทพเหมือนก่อนหน้า ทีแรกปฏิบัติต่อฉีเจียวก็หาได้เกรงอกเกรงใจเพียงนั้นไม่

พวกนางพบนางสนมมามิน้อย บัดนี้ก็หามีผู้ใดมีชื่อเสียงตำแหน่งไม่ ในใจจึงดูแคลนไปบ้าง คาดไม่ถึงเช่นกันว่าตนเองในวันนี้จะขายหน้าเพียงใด

ดวงตาของฉีเจียวที่มองต้วนเหวยเหอแทบจะเปล่งประกายระยิบระยับ “องค์รัชทายาท ท่านช่างเก่งกาจเหลือเกินเจ้าค่ะ!”

สิ่งนี้ทำให้ต้วนเหวยเหอประหลาดใจอยู่บ้าง “ข้านึกว่าเจ้าจะกลัวเสียอีก”