ตอนที่ 5 แม่นมผู้บันทึกการถวายงาน

ฉีเจียวกวาดสายตามองหีบน้ำแข็งในห้อง ความจริงวันนี้ก็นับว่าเย็นสบายขึ้นมากแล้ว

เป็นเพราะต้วนเหวยเหอมาที่นี่ คนพวกนั้นจึงรีบกระตือรือร้นส่งน้ำแข็งมาให้ไม่น้อย ด้วยไม่กล้าให้องค์รัชทายาทต้องทรงร้อนอบอ้าวแม้แต่น้อย

ตามลำดับฐานะของนางนั้น ย่อมไม่มีทางได้รับสวัสดิการเช่นนี้

“นี่มิใช่กำลังรอให้องค์รัชทายาททรงประทานเพิ่มให้ข้ารับใช้อยู่หรือเพคะ”

“เจ้าพูดจาดี ๆ หน่อยเถิด พูดไม่ทันถึงสองประโยคก็เริ่มออดอ้อนเสียแล้ว”

วาจานี้ฟังดูเข้มงวด ทว่ามุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยกลับทรยศอารมณ์อันเบิกบานของเขา

ผู้ที่กล้าออดอ้อนต่อหน้าเขามีเพียงนางเท่านั้น อีกทั้งยังกำเริบเสิบสานยิ่งกว่าแต่ก่อนเสียอีก

ทว่าต้วนเหวยเหอกลับค่อนข้างชอบใจ ตอนนี้นางมิใช่นางกำนัลอีกต่อไปแล้ว หากเป็นเมื่อก่อน ยังต้องแสร้งทำเป็นสำรวมท่าทีอยู่บ้าง

“ข้ารับใช้ทราบแล้วเพคะ” คนตรงหน้ารับคำเป็นดิบดี ทว่าเมื่อเห็นริมฝีปากที่ยื่นออกมานั้น ต้วนเหวยเหอก็ทรงทราบได้ทันทีว่านางไม่มีทางอยู่อย่างว่าง่ายเช่นนั้นแน่