กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 342 แม้สุดท้ายจะรอได้เพียงศพหนึ่งศพ
จี้ชิวหยู่พลันนึกขึ้นได้ ถึงวันนั้นที่ประตูหินของรังงูอันมืดมิดไร้แสงสว่างถูกเปิดออก
นับแต่เกิดมา เขาเพิ่งได้เห็นแสงตะวันเป็นครั้งแรก มันแยงตาจนเขาอดน้ำตาไหลไม่ได้
ในสายตาที่พร่ามัว ชายร่างสูงใหญ่ผู้สวมเสื้อขนสัตว์สีดำเดินย้อนแสงมา
ใบหน้าหล่อเหลาคมลึกดั่งเทพเจ้า สูงส่งงดงามหยั่งไม่ถึง
จี้ชิวหยู่ที่เปลือยเปล่าจมอยู่ในกองงู ดั่งคนเถื่อน มองสบตากับชายผู้ราวมาจากอีกโลกหนึ่งแต่ไกล
ชายผู้นั้นมองลงมาเบื้องล่าง ทว่าในดวงตากลับไม่มีความหวาดกลัวหรือรังเกียจแม้สักนิด
มีเพียงความประหลาดใจบ้างและรอยยิ้มอ่อนโยน
“ข้าได้ยินว่าชนชั้นราชวงศ์ของที่นี่ เมื่อพันปีก่อนมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดอยู่บ้างกับอาจารย์ของข้า