กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 341 คืนหนึ่งที่ข้าเฝ้าอยู่นอกประตูนาง
นักพรตขนนุ่มชื่นชอบสัตว์ขนฟูมาแต่ไหนแต่ไร
ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นหน้าร้อนหรือหน้าหนาว เขาจึงสวมเสื้อขนสัตว์ที่เต็มไปด้วยขนฟูอยู่เสมอ
ในชั่วขณะที่ลูกศรลมฟ้าปะทุอยู่กลางอกของเขา เสื้อขนสัตว์แตกกระจายไปกว่าครึ่ง
ปนเปื้อนกับโลหิตสดเปียกโชกกระเซ็นไปทั่วฟากฟ้า
ชั่วขณะนั้นเขาดั่งนกที่ถูกหักปีก ร่วงหล่นจากท้องฟ้าอย่างไร้เรี่ยวแรง
ในดวงตาสีอ่อนของจี้ชิวหยู่ สะท้อนภาพร่างของนักพรตขนนุ่มที่กำลังร่วงหล่น
เขามองเห็นได้เพียงผมยาวที่กระจัดกระจายของนักพรตขนนุ่ม กับเสื้อขนสัตว์ที่ขาดวิ่น
ทว่ากลับราวกับได้ยินเสียงลมหวีดหวิว และกลิ่นคาวเลือดที่ฉุนจมูกปนอยู่ในสายลม
“ไม่ ไม่…”