กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สิ้นเสียงคำพูดนี้ลง
เสวี่ยหนิงก็ผลุนผลันวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาจากข้างนอก ในมือประคองชามลายครามใบใหญ่ที่ส่งไอร้อนกรุ่น
นางเหลือบมองครอบครัวของหวังต้าต้าเหอที่ยังคงยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงหน้าประตู พลางโบกมือปัดราวกับท่านตัวน้อย
“เอาละ ๆ พวกเจ้าเร่งไปทำงานเถิด อย่ามัวยืนสนทนากับพี่สะใภ้ข้าอยู่ที่นี่เลย พี่สะใภ้ข้านั่งรถม้ามาสิบกว่าวันเหน็ดเหนื่อยจะแย่ ต้องรีบพักผ่อนเสียที”
ครอบครัวหวังต้าต้าเหอขานรับคำรัวเร็ว แล้วพากันถอยออกไป
เสวี่ยหนิงประคองชามใบใหญ่ตรงมาเบื้องหน้าซูเมิ่งจู๋ราวกับเป็นของล้ำค่า เป่าให้คลายร้อนแล้วส่งให้
“พี่สะใภ้ ข้ารู้แต่เช้าว่าท่านจะกลับมา ฟ้ายังไม่ทันสว่างก็คอยเฝ้าภรรยาหวังตุ๋นแม่ไก่แก่บนเตาแล้ว ข้างในยังใส่พุทราจีนกับเก๋ากี้ที่ท่านทิ้งเอาไว้ด้วย รีบดื่มสักสองคำตอนยังร้อนอยู่เถิด”
ซูเมิ่งจู๋มองดูเหงื่อเม็ดละเอียดที่ผุดขึ้นบนหน้าผากของแม่หนูน้อย นางจึงอ้าปากดื่มน้ำแกงไก่คำนั้นลงไป
รสน้ำแกงหอมหวานกลมกล่อม
ความเหนื่อยล้าตลอดการเดินทางสลายไปมิน้อย