ตอนที่ 193 อย่างไรก็ต้องชิงเมืองป้อมปราการที่ถูกเป่ยตี๋แย่งไปเมื่อสิบกว่าปีก่อนกลับคืนมา

ยุ่งติดต่อกันอยู่หลายวัน ก็ถึงวันส่งมอบสินค้า พ่อค้าหาบเร่เดินทางมารับของแต่เช้าตรู่ รถม้าแล่นเข้าสู่หมู่บ้านครัวเรือนทหารคันแล้วคันเล่า ดึงดูดให้ผู้คนในหมู่บ้านพากันมายืนมุงดูไม่น้อย

ทุกคนต่างพากันอิจฉาตาร้อน กล่าวว่านายร้อยเสวี่ยตั้งแต่แต่งงานกับซูเมิ่งจู๋ ชีวิตความเป็นอยู่ก็เปรียบดั่งดอกงาเบ่งบานสูงขึ้นทีละข้อ ไม่เพียงคนทั้งครอบครัวได้อยู่เรือนหลังใหญ่โต ซ้ำยังมีกิจการใหญ่โตถึงเพียงนี้

ซูเมิ่งจู๋มองดูเหล่าลังไม้ที่วางซ้อนกันจนเต็มลานเรือน

ยกมือขึ้นนวดหัวไหล่ที่เมื่อยล้าเบา ๆ

“แป้งยัดไส้ไข่แดงเค็มจัดลงห้าเข่งก่อน ไส้เผือกกวนกับถั่วแดงกวนใส่สามเข่ง ทอฟฟี่งาให้ห่อแยกต่างหาก อย่าเอาไปวางรวมกับแป้งยัดไส้”

หงซิ่งกอดกระดาษไขปึกหนึ่งวิ่งรี่เข้ามา

“ภรรยาซู คนของเถ้าแก่หงมาเร่งแล้วเจ้าค่ะ บอกว่ารถม้าของพวกเขาประเดี๋ยวก็มาถึง”

“ให้พวกเขารอไปก่อน”

ซูเมิ่งจู๋หันศีรษะกลับไปมองห้องครัวแวบหนึ่ง

“แป้งยัดไส้ในเตาอบเอาออกมาได้แล้ว”