กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
บิดาของหลินประคองแป้งยัดไส้ไว้ อยู่นานสองนานก็ตัดใจกัดไม่ลง
แม่สื่อเร่งเร้าอยู่ด้านข้าง
“พี่ชายหลิน กินเถิด ตระกูลซ่งเชือดหมู เด็กก็มีงานการที่มีหน้ามีตา ที่ดินเพาะปลูกก็มากกว่าผู้อื่นอยู่หลายหมู่ ภายหน้าลูกสาวเจ้าแต่งเข้ามาก็เสวยสุขแล้ว”
บิดาของหลินจึงค่อยกัดไปหนึ่งคำ
แป้งยัดไส้เปลือกบาง ไส้เนื้อด้านในกรุ่นกลิ่นหอมของต้นหอม พอกัดเปิดออกก็ยังมีน้ำซุป
บิดาของหลินกินอย่างเชื่องช้ายิ่ง สุดท้ายยังเช็ดคราบมันบนนิ้วมือจนสะอาดหมดจด
“แป้งทอดนี้ทำได้ดีจริง ๆ”
ภรรยาคนขายเนื้อซ่งแย้มยิ้มอย่างกระหยิ่มใจยิ่งขึ้น
“ลูกชายข้าทำงานอยู่ที่นั่นของนาง ทุกวันล้วนได้กลิ่นหอม”
ยามที่ซ่งเสี่ยวหู่ยกน้ำชาเข้ามา พอเห็นหลินอิงเอ๋อร์ที่ก้มหน้าอยู่ โคนหูก็พลันแดงระเรื่อขึ้นมาทันที