ตอนที่ 147 เจ้ากินให้น้อยลงหน่อย ประหยัดไว้ให้พวกมัน

โม่เสี่ยวเหย่ขานรับคำหนึ่ง หมุนตัวก็ไปร้องเรียกเสี่ยวเตาทันที

ชั่วประเดี๋ยว เด็กทั้งสองคนต่างก็สะพายตะกร้าไผ่คนละใบวิ่งมาถึงข้างแปลงผัก ด้านหลังยังมีเสวี่ยหนิงตามมาด้วย

ซูเมิ่งจู๋มองดูเคียวในมือพวกเขา รีบกำชับว่า “รากของหญ้าซานชีก็มีประโยชน์ อย่าเกี่ยวไปแต่ใบ ตอนขุดจงระวังให้มาก เก็บส่วนรากฝอยไว้ให้สมบูรณ์ นำกลับไปล้างให้สะอาดแล้วตากแห้ง”

“พี่สะใภ้ หญ้าพวกนี้ก็ขายเอาเงินได้หรือขอรับ” เสี่ยวเตานั่งยอง ๆ ลงบนพื้น หยิบหญ้าซานชีกำหนึ่งขึ้นมาดู

“ได้สิ ซานชีสามารถห้ามเลือดสลายเลือดคั่ง ในค่ายทหารล้วนจำเป็นต้องใช้” ซูเมิ่งจู๋ชี้ไปรอบ ๆ แปลงผัก “ทว่าอย่าเหยียบต้นกล้าผักเสียหายเล่า เหยียบพังไปหนึ่งต้น ตอนเย็นก็กินเนื้อน้อยลงหนึ่งคำ”

เสี่ยวเตายืดเอวตรงขึ้นมาทันที

“เช่นนั้นจะเหยียบไม่ได้เด็ดขาดขอรับ”

โม่เสี่ยวเหย่และเสวี่ยหนิงก็ไม่กล้าเดินสะเปะสะปะอีก ทั้งสามคนเลียบไปตามคันนาค่อย ๆ เกี่ยวไปทีละนิด ไม่นานนัก ในตะกร้าไผ่ก็เต็มไปด้วยหญ้าซานชีเขียวขจี

ซูเมิ่งจู๋หยิบขึ้นมาต้นหนึ่งตามใจชอบ แล้วสแกนในระบบดูครู่หนึ่ง

[ตรวจพบซานชีป่า]