ตอนที่ 141 ตำหนักหมื่นพาณิชย์แห่งเมืองเฟิ่งหยาง

ซูเมิ่งจู๋เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วตักน้ำมันพริกเพิ่มลงในชามของเขาอีกครึ่งช้อน

“พอหรือไม่”

“ขออีกหน่อย”

“เจ้าคิดว่าสิ่งนี้ได้มาโดยไม่เสียเงินหรือไร”

ปากเอ่ยเช่นนั้น แต่นางก็ยังคงเทเพิ่มให้อีกเล็กน้อย

หยดน้ำมันสีแดงสดลอยอยู่บนผิวน้ำแกงสีขาวดุจน้ำนม ครั้นตะเกียบคนไปมา กลิ่นหอมของต้นหอม กลิ่นเผ็ด และกลิ่นหอมของเนื้อแพะก็ผสานเข้าด้วยกัน ลอยม้วนเข้าสู่โพรงจมูกโดยตรง

เสวี่ยเช่อหานก้มหน้าชิมไปคำหนึ่ง คิ้วพลันคลายออก

พ่อค้าเร่สองสามคนบนโต๊ะข้าง ๆ ทนไม่ไหวมานานแล้ว

ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งซึ่งสวมชุดคลุมยาวสีเทาอมน้ำเงินวางชามสุราในมือลง ชะโงกกายเอ่ยถามว่า “ภรรยาน้อยท่านนี้ ในชามของพวกเจ้าใส่อะไรกันลงไปรึ กลิ่นหอมแปลกประหลาดยิ่งนัก”

ซูเมิ่งจู๋เงยหน้าขึ้น ยิ้มพลางเอ่ยว่า