ตอนที่ 79 เป็นเพียงชายฉกรรจ์บ้าน ๆ ผู้โง่เขลาที่ไม่เคยแม้แต่อ่านตำราพิชัยสงคราม

“ดื่มชาย่อมได้ แต่คืนเงินไม่มีทาง”

ซูเมิ่งจู๋แย้มยิ้มจนดวงตาหยีโค้ง

เสือหนึ่งตัวขายได้ถึง 480 ตำลึง ก็นับว่าชวนให้ผู้คนอิจฉาตาร้อนมากพออยู่แล้ว ยามนี้ผู้ซื้อยังเอ่ยปากเชื้อเชิญพวกเขาไปดื่มชาด้วยตนเอง ผู้อื่นย่อมอิจฉาจนไม่รู้จะอิจฉาอย่างไร แล้วจะรู้สึกว่าคำพูดนี้นางเสียมารยาทได้อย่างไรกัน

ชายหนุ่มชุดคลุมผ้าแพรต่วนพลอยหัวเราะตามไปด้วย

“ส่งมอบเงินและสินค้าเรียบร้อย มีเหตุผลใดต้องคืนเงินเล่า”

ลู่ฟ่างยืนอยู่ข้างกายเขา เอ่ยขึ้นอย่างเฉยชาว่า

“ท่านผู้นี้คือนายท่านสามหวงที่เดินทางมาจากเมืองหลวง ที่บ้านเปิดโรงรับแลกเงิน ครั้งนี้มายังด่านชายแดนก็เพื่อมาดูว่าที่นี่ยังมีกิจการค้าขายอะไรกันให้ทำได้บ้าง”

จี้หยกตรงเอวของนายท่านสามหวงมันวาวสะอ้านตา พัดพับในมือเล่มหนึ่งก็ดูมิใช่ของธรรมดาทั่วไป ยิ่งมองผู้ติดตามไม่กี่คนที่อยู่เบื้องหลังเขา แต่ละคนล้วนแต่งกายเรียบร้อย หลังตั้งตรง เห็นได้ชัดว่ามิใช่คนขัดสนเงินทอง

ซูเมิ่งจู๋ล่วงรู้ในใจแล้ว