ตอนที่ 37 ด่านชายแดนไม่มีคนซื้อปลาจริงๆ พวกเราเก็บไว้กินเองเถอะ

ซูเมิ่งจู๋ดึงหญ้าคามา ร้อยปลาที่เพิ่งจับได้เข้าไปด้วย รวมหน้าหลังทั้งหมดแล้ว มีปลาหัวโตตัวอ้วนพีถึง 10 ตัว และปลาตะเพียนจีน 1 ตัว

เสวี่ยเช่อหานมือหนึ่งหิ้วปลา อีกมือหนึ่งถือฉมวกจับปลา

บนเส้นทางกลับหมู่บ้าน

ชายหนุ่มเงียบขรึมจนเกินไป

ซูเมิ่งจู๋เอียงคอมองเขาอยู่หลายครา

หนวดปลอมบดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง จึงมองไม่เห็นสีหน้า แสงจันทร์ตกกระทบบนใบหูของเขา ทว่ารอยแดงระเรื่อที่ยังไม่จางหายไปนั้นกลับมิอาจปกปิดได้

ซูเมิ่งจู๋เม้มปากแอบหัวเราะ

เจ้าหมาป่าเถื่อนตัวนี้ดูท่าทางดุร้าย ไม่นึกเลยว่าจะยังเป็นพ่อหนุ่มน้อยไร้เดียงสา

ยามที่ทั้งสองผลักประตูรั้วลานบ้านเข้าไป คนตระกูลเสวี่ยต่างก็อยู่ในลานบ้านกันพร้อมหน้า

เสวี่ยต้าซานนั่งยอง ๆ สูบยาเส้นอยู่ตรงโคนกำแพง