ตอนที่ 15 สตรีเช่นนี้ไม่ถ่วงแข้งถ่วงขาบุรุษ สามารถค้ำจุนบ้านนี้ได้

เสวี่ยเช่อหย่วนพุ่งเข้าไปตรงหน้ากระบุงตอกไม้ไผ่

“เหตุใดต้องให้ตระกูลซุนด้วย”

แก้มของเขาพองป่องราวกับปลาปักเป้า “คนในครอบครัวพวกเราเองยังกินไม่พอยัดซอกฟัน ท้องยังแนบติดหลังอยู่เลย ท่านแม่ลำเอียงเข้าข้างพวกเขาก็ช่างเถิด ท่านพ่อเหตุใดท่านถึงชักศึกเข้าบ้านเอาใจคนนอกไปด้วยเล่า”

“ข้าสงสัยจริง ๆ ว่าท่านมิใช่พ่อของพวกเรา แต่เป็นพ่อของซุนอวิ่นหลี่กับซุนอวิ่นเจียต่างหาก”

“ตระกูลซุนมีของอร่อยก็ไม่เคยแบ่งให้พวกเราสักคำ”

เสวี่ยหนิงก็โต้แย้งเช่นกัน:

“พี่ใหญ่ไปฝึกซ้อมที่กองพันพันครัวเรือนทุกวัน พอกลับมาแม้แต่โจ๊กข้น ๆ สักคำยังไม่ได้ดื่ม ตอนค่ำมีเพียงโจ๊กผักป่าชามเดียว รากเท้ายายม่อมพวกนี้พี่สะใภ้เป็นคนขุด จะให้ตระกูลซุนมิได้”