ตอนที่ 14 พวกเจ้าสองคนแอบข้ากินอะไรอร่อยๆ คนเดียว?

ซูเมิ่งจู๋เดินออกจากผืนนาทึมทึบ

เสวี่ยหนิงเห็นซูเมิ่งจู๋เดินมา ก็พุ่งตัวออกมาจากพงหญ้าโผเข้ากอดเอวของนางไว้

พลางส่งเสียงร้องไห้โฮออกมา

“พี่สะใภ้ ข้าขอโทษ ข้ากลัวเหลือเกิน เลยวิ่งเร็วไปหน่อย”

“จะทำอย่างไรดีเล่า ตู้เจวียนไม่มีทางปล่อยพวกเราไปแน่ หากท่านแม่รู้เรื่องเข้า ต้องใช้ไม้กวาดตีไล่พวกเราสองคนออกไปแน่ ๆ”

ซูเมิ่งจู๋ปล่อยให้เด็กหญิงตัวน้อยกอดอยู่อย่างนั้น

“อย่ากลัวไปเลย”

“เจ้าเชื่อฟังข้า วันหน้าข้าจะปกป้องเจ้าเอง”

เสวี่ยหนิงสะอึกสะอื้นพลางพยักหน้า

พี่สะใภ้ที่เพิ่งมาได้เพียงวันเดียวผู้นี้ช่างอบอุ่นนัก ทำให้นางรู้สึกสงบใจลงได้อย่างประหลาด