กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสวี่ยหนิงถลึงตาจ้องมองนางด้วยความแค้นอันลึกล้ำ โดนตีแล้วไยต้องวิ่งหนีเล่า
ซูเมิ่งจู๋ยืนเบะปากอยู่ด้านหลังเสวี่ยเช่อหาน
คนตระกูลนี้ป่วยไข้ไม่เบาจริง ๆ
ถูกตีแล้วยังต้องก้มหัวให้ความร่วมมืออีก
“ตีเขาแล้วก็ตีข้าไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ”
เจียงหว่านผิงคิดไม่ถึงว่าบุตรชายจะไม่เชื่อฟัง ส่วนเสวี่ยต้าซานยิ่งไม่มีทางลงมือจับตัวซูเมิ่งจู๋
วันหน้ายังมีโอกาสเคี่ยวกรำนางอีกมาก “วันนี้ละเว้นเจ้าไปก่อน หากเจ้าแอบอู้งาน ระวังหนังของเจ้าเอาไว้ให้ดี อยู่ในตระกูลของเราไม่ทำงานก็ไม่มีข้าวกิน”
ซูเมิ่งจู๋ “แม่สามี ท่านจำคำพูดวันนี้เอาไว้ให้ดีนะเจ้าคะ อย่าได้ตบหน้าตนเองฉาด ๆ เล่า”
เสวี่ยต้าซานขมวดคิ้ว เมียที่ไม่เสียเงินผู้นี้มีสันดานขบถเต็มตัว
“กินข้าว”