เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 348: วิกฤตพลัดตกทะเล
"เกิดอะไรขึ้นน่ะ?"
การเคลื่อนไหวของพี่ไก่แดงรวดเร็วที่สุดเสมอ เขาสับฝีเท้าวิ่งพรวดพราดสองสามก้าวมาหยุดตรงหน้าเซี่ยโหวอ้าวเทียน
ทายาทตระกูลใหญ่ผู้ถือว่าตนเองเป็นตัวเอกคนนี้ ในยามนี้ใบหน้ากลับไร้สีเลือด แววตาเหม่อลอยค้าง ก้นบึ้งของดวงตายังหลงเหลือความหวาดผวา คล้ายยังไม่ฟื้นคืนสติจากความตกใจกลัว
สิ่งนี้ทำให้ทุกคนต่างรู้สึกทั้งสงสัยใคร่รู้ทั้งเคร่งเครียด สิ่งที่อยู่ในทะเลสามารถทำให้คนโรคจูนิเบียวตกใจกลัวจนมีสภาพเช่นนี้ได้ ย่อมบ่งบอกได้ว่ามันน่าสะพรึงกลัวเพียงใด
อินทรีเสรีภาพ หยุนเมิ่ง และรักแห่งคิมหันต์ ต่างเกร็งกล้ามเนื้อเตรียมพร้อมรับมืออย่างเงียบเชียบ
เมื่อเผชิญกับสายตาอันเคร่งขรึมของสหายร่วมทีมที่จ้องมองมา เซี่ยโหวอ้าวเทียนจึงสูดหายใจเข้าลึก เอ่ยว่า:
"ซากเรืออับปาง ก้นทะเลเต็มไปด้วยซากเรืออับปาง และใจกลางของซากเรือเหล่านั้น มีเรือขนาดใหญ่โตมโหฬารลำหนึ่ง ลำใหญ่กว่าเรือของพวกเราประมาณสี่ถึงห้าเท่า ซากเรือเหล่านั้นล้อมรอบเรือลำใหญ่นั้นไว้ ก่อตัวเป็นค่ายกลประหลาดอย่างยิ่ง แม้แสงจากสปอตไลต์ของหุ่นยนต์จะมีจำกัด ฉันมองเห็นภาพรวมของค่ายกลได้ไม่ชัดเจน แต่ยืนยันได้ว่า ก้นทะเลมีค่ายกลขนาดใหญ่อยู่จริงๆ
"ค่ายกลนั้นประหลาดพิสดารมาก ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน หากคิดจะทำลายค่ายกล ความยากย่อมสูงลิบลิ่ว"