เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 309: ทุกสิ่งล้วนเป็นคำสั่งของนายท่าน
เลี้ยงข้าวฉันงั้นเหรอ
จางหยวนชิงนึกในใจ เจ้าเด็กฟอร์มจัดคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่รู้จักเข้าตามตรอกออกตามประตูเช่นนี้
โคว่เป่ยเยวี่ยซาบซึ้งในตัวเขา เรื่องนี้จางหยวนชิงย่อมรู้ดี ไม่ว่าจะเป็นคดีของพี่สาว การคลี่คลายปมในใจของบิดามารดา หรือการช่วยเลื่อนขั้นเป็นระดับปราชญ์...
ช่วยเหลือไปมากถึงเพียงนี้ หากเจ้าเด็กนั่นเป็นสตรี คงต้องซาบซึ้งจนยอมมอบกายถวายชีวิตเพื่อตอบแทนพระคุณอันใหญ่หลวงของเทียนจุนไปแล้ว
เพียงแต่วัยรุ่นที่อยู่ในวัยต่อต้านมักจะยึดตนเองเป็นศูนย์กลาง วางท่าจัด และหน้าบาง แค่พูดคำว่า "ขอบคุณ" ก็หน้าแดงก่ำไปหมด การจะให้เขาเอ่ยปากเลี้ยงข้าว สู้ให้เขาไปสู้ตายยังจะง่ายกว่า
คงจะเป็นคุณแม่ของเป่ยเยวี่ยที่สั่งสอนมาแน่ๆ แม้พักนี้เธอจะไม่ค่อยอยากสนใจฉัน แต่เธอก็คงรู้สึกว่าติดค้างน้ำใจฉันมากมายขนาดนี้ จึงสมควรต้องเลี้ยงข้าวสักมื้อ... จางหยวนชิงกดโทรศัพท์โทรออกทันที
สัญญาณดังอยู่นาน กว่าทางฝั่งโน้นจะกดรับสาย จางหยวนชิงเอ่ยถาม:
"เสี่ยวหยวนอยู่ไหม"
"เสี่ยวหยวนยังมาไม่ถึง" เสียงของโคว่เป่ยเยวี่ยดังมาจากลำโพง "นายแค่บอกมาว่าจะมาหรือไม่มาก็พอ!"