เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 295: ดับเบิ้ลคิล
ความรู้สึกของจางหยวนชิงในเวลานี้ เกรงว่าคงมีเพียงคำว่า "ชิบหายแล้ว" สองคำนี้เท่านั้นที่สามารถบรรยายได้
ยัยป้าแก่ยังไม่กลับสู่แดนวิญญาณ ซ้ำยังมานั่งกินข้าวในบ้านกูเนี่ยนะ
เขาคิดในใจว่า ท่านเป็นถึงซานเสินเหนียงเหนียงผู้สูงส่ง ข้าวปลาอาหารธรรมดาในกระท่อมซอมซ่อนี้จะเข้าตาท่านได้อย่างไร ท่านรีบไสหัวกลับแดนวิญญาณไปเร็วๆ เถอะ
เอาเข้าจริง แม้ว่าซานเต้าซานเหนียงเหนียงจะแสดงท่วงท่าสมกับเป็น 'ทวยเทพฝ่ายธรรมะ' ที่พึงมี ทว่าจางหยวนชิงยังคงเกรงกลัวนางอย่างยิ่ง เมื่ออยู่ต่อหน้านางย่อมเกิดความประหม่าและอึดอัดตามสัญชาตญาณ
ด้านหนึ่งคือความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณของผู้น้อยยามเผชิญหน้ากับผู้ยิ่งใหญ่ อีกด้านหนึ่ง ก่อนหน้าดันเจี้ยนเข่นฆ่า จางหยวนชิงเคยหวาดกลัวยัยป้าแก่เข้ากระดูกดำ มักมองนางเป็นศัตรูในจินตนาการมาโดยตลอด
และแม้จะเป็นตอนนี้ เขากับยัยป้าแก่ก็เพิ่งพบหน้ากันเพียงสามครั้ง ความรู้สึกหวาดระแวงย่อมไม่สลายไปรวดเร็วปานนั้น
ซานเสินเหนียงเหนียงผู้นี้เป็นเทพท่องทิวาโบราณ ไม่มีค่านิยมของคนยุคปัจจุบัน ยามอยู่ต่อหน้านาง จางหยวนชิงจึงไม่มีความมั่นใจของ 'นักเรียนดีเด่น' เหมือนตอนเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสสุนัขเลยสักนิด
ในฐานะดาวรุ่งดวงใหม่แห่งพันธมิตรห้าธาตุ ต่อให้เขาจะขยี้หัวหมาของผู้อาวุโสด้วยความหมั่นเขี้ยว ผู้อาวุโสก็ยังยอมอดทนอดกลั้นให้บ้าง
แต่ถ้าลองไปลูบกบาลยัยป้าแก่ดูสิ นางคงตบกบาลหมาของแกแหลกละเอียดในพริบตา