เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 194: ดันเจี้ยนระดับ S?
เมื่อเห็นประตูกระจกเปิดออกเองและปิดลงเอง เสี่ยวหยวนก็เลิกคิ้วขึ้น ยกมือขึ้นคว้าเอากระบอกไม้ไผ่ขนาดเล็กเล่มหนึ่งออกมาจากความว่างเปล่า แล้วเป่าเบาๆ
กลิ่นอายหวานเลี่ยนไร้สีสายหนึ่งแผ่กระจายไปทั่วโถงล็อบบี้ของโรงแรมอย่างรวดเร็ว
"ตุ้บ..."
เงาร่างหนึ่งพลันร่วงผล็อยลงมา ล้มฟุบลงบนพื้นห่างจากเคาน์เตอร์ต้อนรับไปสามเมตร คนผู้นั้นสวมหมวกแก๊ปและหน้ากากอนามัย แขนขาอ่อนเปลี้ยเพลียแรงดิ้นรนอยู่สองสามครา พยายามจะยันกายลุกขึ้น ทว่ากลับทำไม่ได้
เสี่ยวหยวนแค่นยิ้มเย็น "ลับๆ ล่อๆ!"
จากนั้นเธอก็ขมวดคิ้ว เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "ฉันบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอว่าช่วงนี้อย่าเพิ่งมาที่โรงแรม คำพูดของฉันเป็นลมผ่านหูหรือไง"
ต่อให้มองไม่เห็นใบหน้า เสี่ยวหยวนก็สามารถจำหยวนสื่อเทียนจุนได้ในแวบเดียวจากส่วนสูงและรูปร่าง
เธอรู้สึกโกรธอยู่บ้าง โกรธที่หมอนี่ชอบทำอะไรตามอำเภอใจ โกรธที่เขาทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง ไม่ยอมฟังคำเตือนของคนอื่น
จางหยวนชิงดิ้นรนอยู่สองสามที เมื่อเห็นว่าลุกไม่ขึ้น จึงนอนแผ่เป็นศพไปเสียเลย แล้วเริ่มตอบคำถามของเธอ