เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 193: พ่อคือผู้เดินแดนวิญญาณ
หูแว่วไปเองงั้นหรือ?
จางหยวนชิงยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ด้วยสีหน้ากระด้าง ปฏิกิริยาแรกคือคิดว่าตนเองเกิดอาการหูแว่วไปเอง เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างหูไม่ใช่เรื่องจริง หากแต่เป็นตนเองที่ได้รับผลกระทบจากพลังบางอย่างจนเกิดอาการหูแว่ว
อย่างไรเสียชื่อของพ่อก็ไม่มีทางที่คนนอกจะล่วงรู้ได้ ดังนั้นความเป็นไปได้มากที่สุดก็คือ เสียงกระซิบข้างหูนั้นมีต้นตอมาจากก้นบึ้งของหัวใจเขาเอง
ทว่าทำไมถึงต้องเป็นชื่อของพ่อด้วยล่ะ หากเป็นพลังจำพวกมนตร์มายาที่ส่งผลกระทบต่อฉัน สิ่งที่มันเหนี่ยวนำให้ปะทุขึ้นมาย่อมต้องเป็นสิ่งที่ส่วนลึกในใจฉันโหยหามากที่สุด ฉันไม่ได้โหยหาความรักจากพ่อสักหน่อย ต่อพ่อที่เสียชีวิตไปนานหลายปีก็หลงเหลือเพียงความทรงจำอันเลือนรางเท่านั้น...
ขณะที่จางหยวนชิงกำลังสับสนงุนงง ฟู่ชิงหยางที่อยู่ด้านหน้าก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของเขา จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมจริงจังเป็นพิเศษว่า:
"อย่าหยุดเดิน ไป!"
น้ำเสียงของท่านร้อยโทแฝงไปด้วยพลังอำนาจที่ทำให้ผู้คนเชื่อมั่น สมองของจางหยวนชิงพลันปลอดโปร่ง ความคิดฟุ้งซ่านมลายหายไปในทันที
เขากลั้นหายใจรวบรวมสมาธิ ไม่สนใจเสียงกระซิบข้างหูอีกต่อไป ก้าวยาวๆ ตามแผ่นหลังในชุดสูทสีขาว มุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่ของสวนสัตว์
"จางจื่อเจิน นายจะไปอีกแล้วงั้นเหรอ เจ้าคนทรยศหักหลังตระบัดสัตย์..."