เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 158: ชั่วช้าสามานย์
ท่ามกลางความมืดมิดใต้แสงไฟริมทาง โค่วเป่ยเยว่จ้องมองชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาสามัญที่สวมแว่นกรอบดำและคาบบุหรี่ไว้ในปากเงียบๆ ราวสิบกว่าวินาที จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า
"มิน่าล่ะเสี่ยวหยวนถึงได้ชื่นชมนายขนาดนั้น เธอทั้งอ่อนไหวและระแวดระวังตัวสูง ผู้เดินแดนทางการทั่วไปยากที่จะเข้าใกล้ ทว่ากลับเชื่อใจนายและยอมเป็นเพื่อนกับนายเพียงคนเดียว มันมีเหตุผลจริงๆ นั่นแหละ ต่อไปนี้... อืม ต่อไปนี้พวกเราก็เป็นเพื่อนกันแล้วนะ"
เด็กหนุ่มมักจะมีความถือดีและรักศักดิ์ศรี ยามเอ่ยแสดงไมตรีจิตจึงมักรู้สึกเคอะเขินและกระดากอาย
พอพูดจบ เมื่อเห็นจางหยวนชิงยังคงนิ่งเงียบเอาแต่ขบคิดเรื่องของตนเอง โค่วเป่ยเยว่ก็รู้สึกว่าความภาคภูมิใจในตนเองถูกกระทบกระเทือน จึงเอ่ยถามไล่หลังว่า
"ได้เป็นเพื่อนกับยอดฝีมืออย่างฉัน นายไม่มีความสุขบ้างเลยหรือไง?"
จางหยวนชิงเพิ่งได้สติ ตอบไปตามสัญชาตญาณ "อ้อ ใช่ๆ..."
จากนั้นจึงเอ่ยถามอย่างกังขา "เอ่อ เมื่อกี้ว่าอะไรนะ ฉันฟังไม่ทันถนัด"
ใบหน้าของโค่วเป่ยเยว่เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว แค่นเสียงฮึดฮัดอย่างมีโทสะแล้วสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง
พิลึกคนจริง... จางหยวนชิงสูดหายใจลึกแล้วกล่าว