เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 146: ประมุขตำหนักหวนคืน
ไม่มีถ้อยคำใดสามารถบรรยายความรู้สึกของจางหยวนชิงในเวลานี้ได้ หากจำเป็นต้องมีล่ะก็ คงมีเพียงคำเดียว นั่นคือ—เชี่ยเอ๊ย!
สำนักไท่อียังไม่ละทิ้งการตามหาตัวผู้สืบทอดของจอมมารอีกเหรอ ความมุ่งมั่นในการตามหาผู้สืบทอดของจอมมารของพวกเขามันช่างยิ่งใหญ่ขนาดนี้เชียวหรือ?
เราควรทำอย่างไรดี? ถ่ายโอนเสือขาวในสมองไปให้เสี่ยวโต้วปี๊รับแทน? ไม่ได้ เสี่ยวโต้วปี๊ไม่อาจทนรับแรงกดดันของพยัคฆ์ขาวได้ ร่างและวิญญาณจะแหลกสลายดับสูญคาที่...
เปิดไพ่สารภาพความจริงไปเลยดีไหม? ลองเดิมพันกับมิตรภาพที่ฟู่ชิงหยางมีต่อเราดูสักตั้ง? หากคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นคือกวนหย่าก็ยังพอมีความเป็นไปได้อยู่หรอก
ฟู่ชิงหยางน่าจะเริ่มสงสัยในตัวเราตั้งแต่ตอนที่ใช้เนตรฟ้าไร้ความยุติธรรมแล้ว ตอนนั้นไม่พูดอะไร คงเพราะกั๊กไม้ตายไว้รอจนกว่าตราพยัคฆ์จะมาถึงสินะ? แต่ก็ไม่น่าจะใช่อีก ด้วย ‘ดวงตาตาทิพย์’ และไอเทมของเขา ต่อให้ไม่มีตราพยัคฆ์ เขาก็ทำให้เราหลุดความจริงออกมาได้อยู่แล้ว
นึกไม่ถึงเลยว่าจะต้องเดินมาถึงก้าวนี้จนได้ ความเป็นจริงไม่เคยดำเนินไปตามความปรารถนาของคนเราเลยจริงๆ...
ทั่วร่างของจางหยวนชิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ประหนึ่งนกกระทาที่ตกอยู่ในห้วงแห่งความหวาดกลัว ทว่าแท้จริงแล้วเขากำลังเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ขาวตาแขวนในห้วงจิตสำนึก พยายามต่อต้านอย่างสุดกำลัง ถึงแม้การดิ้นรนสุดชีวิตจะเป็นเพียงการยื้อเวลาที่จะเอ่ยความจริงออกไปก็ตาม
ในที่สุด เขาก็อ้าปาก เค้นคำออกมาได้คำหนึ่ง “ผม...”