เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145: ตราพยัคฆ์
หมอซุนอายุราวสี่สิบปี หางตามีริ้วรอยตีนกาเส้นละเอียด มีกลิ่นอายความสุขุมนุ่มลึกที่ผสมผสานระหว่างแพทย์กับนักวิชาการ รอยยิ้มเปี่ยมด้วยความเป็นกันเองยิ่ง
เมื่อเห็นจางหยวนชิงทำหน้าเหวอ เขาก็ยิ้มพลางกล่าวว่า
“ความชอบและความเกลียดชังสามารถสะท้อนสภาพจิตใจของคนเราได้ดีที่สุด อุปนิสัยใจคอเป็นอย่างไร มักจะแสดงออกมาผ่านงานอดิเรกและความชื่นชอบบางอย่าง ส่วนรสนิยมทางเพศและความพึงพอใจเฉพาะตัวนั้น มีมูลค่าในการใช้อ้างอิงสูงกว่าความชอบทั่วไปเสียอีก
“เธอไม่ต้องรู้สึกกระดากอายหรอก จิตใจของหมอก็เหมือนบิดามารดา ฉันเคยถามคำถามที่น่าอับอายกว่านี้กับคนไข้มาแล้ว และเคยฟังพวกเขาเล่าคำตอบที่พูดยากยิ่งกว่านี้มานักต่อนัก ในสายตาของพวกเราที่เป็นหมอ สรรพสัตว์ล้วนเสมอภาคกัน”
ในสายตาคนจำพวกคุณ สรรพสัตว์ก็แค่ก้อนเลือดก้อนเนื้อที่ไร้ความหมายก้อนหนึ่งล่ะสิไม่ว่า... จางหยวนชิงค่อนแคะในใจ อดไม่ได้ที่จะนึกถึงตอนที่น้าสาวเรียนแพทย์ เธอเจื้อยแจ้วบรรยายขั้นตอนการผ่าชำแหละร่างอาจารย์ใหญ่ให้เขาฟัง
เล่าเอาเสียจนจางหยวนชิงแทบจะอ้วกแตก แต่น้าสาวกลับมีสภาพจิตใจนิ่งสนิทดั่งสุนัขเฒ่า
หากเป็นผลกระทบที่เกิดจากไอเทมหรือทักษะ จางหยวนชิงยังพอจะถ่ายโอนไปให้เสี่ยวโต้วปี๊รับแทนได้ แต่สอดแนมที่สามารถมองทะลุจิตใจคนได้ โดยเนื้อแท้แล้วคือมีความสามารถในการจับโกหก มิใช่การส่งผ่านพลังบางอย่างมายังเป้าหมาย
ภูตรับใช้จึงไม่อาจช่วยอะไรได้เช่นกัน