เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 118: ในที่สุดก็หาเจ้าเจอเสียที
สุดสายตามีเพียงหมอกหนาทึบ ไอหมอกที่เป็นเม็ดละอองไหลเวียนไปตามกระแสอากาศ ดุจดั่งสายธาร ดุจดั่งผ้าโปร่งบางที่พลิ้วไหว
จางหยวนชิงไม่ได้เดินสะเปะสะปะ ยืนนิ่งอยู่กับที่อย่างระแวดระวัง
หลี่เสี่ยนจงเรียกหมอกหนานี้ออกมา หมายความว่าจะไม่ยอมถอดใจงั้นหรือ เขายิ่งยืดเยื้อเวลา โอกาสที่จะหลบหนีก็ยิ่งริบหรี่ หมอนี่มีไพ่ตายอื่นซ่อนอยู่ หรือว่าสมองมีปัญหากันแน่...
อีกอย่าง แม้จะติดต่อฟู่ชิงหยางไม่ได้ แต่กรมความมั่นคงต้องรายงานเรื่องนี้ขึ้นไปแล้วแน่นอน ผู้จัดการเขตมาไม่ทันในเวลาอันสั้นยังพอเข้าใจได้ แต่ผู้เฒ่าสุนัขก็ยังมาไม่ทันอย่างนั้นหรือ
คราวหน้าที่เจอเขา ฉันจะขยี้หัวหมาอย่างเดือดดาลอีกสักรอบ...
กำลังคิดอยู่ เขาก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้น ใจพลันกระตุกวูบ ทิ้งตัวกลิ้งไปกับพื้นตามสัญชาตญาณทันที
"ปัง ปัง..."
มีเสียงปืนดังขึ้นอีกสองนัด จางหยวนชิงรู้สึกเจ็บแปลบที่ท้องน้อย รู้ได้ทันทีว่าตนเองถูกยิงเข้าแล้ว
เขาอาศัยความทรงจำกลิ้งไปจนถึงข้างเก้าอี้สาธารณะ ใช้เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์กำบังกระสุนที่ยิงตามมา