เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 67: การไถ่บาป
พร้อมกับคำพูดประโยคนี้ แรงกดดันที่แผ่ปกคลุมทั่วโถงต้อนรับพลันสลายหายไปจนสิ้น จางหยวนชิงและเซี่ยหลิงซีต่างแอบถอนหายใจโล่งอก ความรู้สึกวิกฤตที่เหมือนถูกหมาป่าหิวกระหายจ้องมองนั้นมลายหายไปแล้ว
พนักงานหญิงหรี่ตาลง กวาดสายตามองชายหนุ่มหญิงสาวที่อยู่อีกฟากหนึ่งของเคาน์เตอร์ และชำเลืองมองออกไปนอกโรงแรมโดยไม่ให้ผิดสังเกต
“ฉันเข้าใจแล้ว ทั้งสองท่านโปรดรอสักครู่”
นางถอนสายตากลับมา ทิ้งคำพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไว้ประโยคหนึ่ง ก่อนจะเดินลึกเข้าไปด้านในโรงแรม เสียงส้นสูงกระทบพื้น “กึกกัก” ดังห่างออกไปเรื่อยๆ
ฟู่... เซี่ยหลิงซีพ่นลมหายใจออกมา ใบหน้าดรุณีน้อยขาวซีด เอ่ยเสียงแผ่ว:
“พี่หยวนสื่อ ฉะ...ฉันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ค่ะ...”
จางหยวนชิงชำเลืองมองนาง
เซี่ยหลิงซีบอกข้อสันนิษฐานของตนเองออกมา: “พวกเราสืบหาข้อมูลของ ‘ปรมาจารย์อู๋เหิน’ ไม่พบ เป็นไปได้ไหมคะว่า ไม่ใช่เพราะเขาไม่มีชื่อเสียงเรียงนาม... แต่เป็นเพราะ ระดับสิทธิ์ของพวกเราต่ำเกินไปต่างหาก...”
แค่พนักงานต้อนรับคนหนึ่งยังมีแรงกดดันน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ เช่นนั้นปรมาจารย์อู๋เหินผู้นั้นจะอยู่ในระดับชั้นใด ย่อมจินตนาการได้ไม่ยาก