เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 35: วิญญาณทารก
ทารกมีความสูงราวๆ ห้าสิบเซนติเมตร ร่างกายดูไม่ค่อยสมจริงนัก บนศีรษะมีเส้นผมแรกเกิดบางเบา แก้มยุ้ยอ้วนกลม แขนขาสั้นป้อมเป็นปล้องๆ ดั่งรากบัว แลดูน่ารักน่าชังยิ่งนัก
มันเกาะห้อยตัวเองอยู่บนน่องขาของเจียงอวี้เอ่อร์ราวกับหมีโคอาลา เอียงหัวกลมๆ หลับตาพริ้ม ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ประหนึ่งว่ากำลังนอนหลับสนิท
น้าเล็กพูดเรื่องจริงงั้นเหรอ? โรงพยาบาลของพวกเธอผีสิงจริงๆ แถมยังเป็นวิญญาณทารกจริงๆ ด้วยเนี่ยนะ? จางหยวนชิงมองดูวิญญาณทารกตัวจิ๋วตนนี้ อ้าปากค้างทีละน้อย
นี่มันโค่นล้มความรับรู้ความเข้าใจเดิมของเขาไปอย่างสิ้นเชิง
"แกมองอะไรยะ!"
น้าเล็กเห็นหลานชายจ้องมองตนเองด้วยสายตาไม่น่าไว้ใจ จึงรีบถลึงตาค้อนใส่เขาทีหนึ่ง
นางเลื่อนเก้าอี้ออก ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวแรง พลางออดอ้อนว่า "แม่จ๋า หนูเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ตักข้าวให้หนูหน่อยสิคะ"
"ตัวเองไม่มีแขนไม่มีขาหรือไงกัน" คุณยายปากก็บ่นไปอย่างนั้น ทว่าตัวก็ยอมลุกขึ้นเดินเข้าครัวไปตักข้าวให้ตามคำขออยู่ดี
"อ้าว ตัวเสื่อมเสียประจำตระกูล พี่กลับมาแล้วเหรอ"