เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 13: เข้าสู่ศาลเจ้าเทพภูเขาอีกครา
“ศาลเจ้าเทพภูเขาอันน่าสะพรึงกลัว...”
จางหยวนชิงเอนตัวไปด้านหลัง ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงบนพนักพิงเก้าอี้
เขาหลับตาลง นำข้อมูลในเอกสารและประสบการณ์ตรงที่ตนเองประสบพบเจอ ผนวกกับแรงบันดาลใจที่ได้จากการเล่นเกม มาทำการวิเคราะห์ศาลเจ้าเทพภูเขาเพื่อค้นหากฎเกณฑ์
“วิญญาณอาฆาตที่เกาะไหล่สามารถใช้แสงเทียนขับไล่ได้ การขับไล่แต่ละครั้งจะได้เวลาปลอดภัยสิบห้านาที และหลังจากเกาะไหล่แล้วก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บในทันที...”
“เรือนฝั่งตะวันออกต้องระวังต้นไทร ห้ามหันหลังกลับไปมอง ทำไมถึงห้ามหันหลังล่ะ ในสถานการณ์ไหนที่ห้ามหันหลัง ถ้าหันหลังแล้วจะเป็นอย่างไร ทำไมในข้อมูลถึงไม่เขียนบอกไว้ให้ชัดเจนนะ”
“ตอนนี้ยังไม่อาจแน่ใจได้ว่าเสียงคำรามนั้นเกี่ยวข้องกับต้นไทรหรือไม่ หากไม่เกี่ยว ก็หมายความว่ามีอันตรายเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง โฉมหน้าที่แท้จริงของรองเท้าเต้นรำสีแดงคู่นั้นคือไอเทมงั้นเหรอ ไอเทมระดับกฎเกณฑ์ ฟังดูระดับชั้นสูงส่งน่าเกรงขามไม่เบาเลย”
มองดูในตอนนี้แล้ว บรรดารุ่นพี่ทีมคนงานก่อสร้างเหล่านั้น มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะถูกรองเท้าเต้นรำสีแดงเหยียบจนตาย เหยียบจนกระดูกทั่วทั้งร่างแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี
“แม้ว่าภายใต้การฝึกฝนของน้าชาย ฉันจะพอเต้นรำเป็นอยู่บ้าง แต่ขนาดเทพท่องราตรีระดับ 1 ยังเอาไม่อยู่ เด็กอย่างฉันย่อมไม่มีทางทำได้แน่... ถ้าเป็นน้าชายมาเจอกับรองเท้าเต้นรำสีแดงคู่นี้เข้าละก็ คงจะเต้นคู่กันไปจนฟ้าดินสลายแน่ๆ...”