เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5: ศาลเจ้าโบราณ
อุโมงค์ร้างแห่งหนึ่ง...
จางหยวนชิงกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก การถูกพาตัวมายังสถานที่แปลกตาอย่างกะทันหันเช่นนี้ ไม่ว่าใครก็ต้องรู้สึกหวาดกลัวและทำอะไรไม่ถูกทั้งนั้น
“อุโมงค์เหรอ ที่นี่คืออุโมงค์เสอหลิงในเรื่องเล่าสยองขวัญงั้นเหรอ”
ในฐานะที่เป็นคนท้องถิ่นที่เกิดและเติบโตในเมืองซงไห่ มีหรือที่เขาจะไม่รู้จักอุโมงค์เสอหลิงอันเป็นหนึ่งในสิบเรื่องเล่าสยองขวัญ สมัยเด็กๆ เวลาที่เขาซุกซนไม่ยอมหลับยอมนอนตอนกลางคืน คุณยายก็มักจะยกเรื่องเล่าสยองขวัญนี้มาขู่เขาอยู่เสมอ
ทว่า อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องที่เรื่องเล่าสยองขวัญเป็นเพียงนิทานปรัมปราเลื่อนลอยเลย เอาแค่อุโมงค์เสอหลิง จางหยวนชิงก็เพิ่งจะเคยเดินทางผ่านอุโมงค์เสอหลิงตอนกลับบ้านเกิดไปเซ่นไหว้พ่อเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง
อุโมงค์เสอหลิงของจริงมันจะเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน ทรุดโทรมเก่าแก่ขนาดนี้เนี่ยนะ
“จริงสิ ที่นี่คือแดนวิญญาณ ไม่ใช่อุโมงค์เสอหลิงในโลกความเป็นจริง”
สภาพแวดล้อมอันคับแคบชวนให้อึดอัดและไม่ปลอดภัย จางหยวนชิงก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างระแวดระวัง ข้างหูมีเพียงเสียงฝีเท้าอันโดดเดี่ยวของตัวเองดังสะท้อนก้อง
เขาก้าวเดินไปพลาง ขบคิดถึงสถานการณ์ที่ตนเองกำลังเผชิญอยู่ไปพลาง รวมทั้งใคร่ครวญถึงข้อมูลที่น้ำเสียงในห้วงความคิดได้แจ้งเอาไว้