บทที่ 90 กินหมูได้อย่างอิสระ

บทที่ 90 กินหมูได้อย่างอิสระ

“หยกประดับจากราชวงศ์ฮั่น! นี่เป็นของชั้นเลิศเชียวละ!”

เฒ่าเฉียนโถวจ้องสุ่ยเซิงด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม “สุ่ยเซิง คราวนี้ถึงตานายเสนอราคาแล้ว!”

จ้าวสุ่ยเซิงกลั้นยิ้มไว้ แล้วส่ายหน้าเบาๆ ก่อนดันหยกประดับกลับไป

“ไม่เอา”

เฒ่าเฉียนโถวชะงัก “หมายความว่ายังไง?”

จากนั้นเขาก็พลันเข้าใจขึ้นมา ใช่แล้ว วันนี้ซื้อของไปตั้งเยอะ ในกระเป๋าของจ้าวสุ่ยเซิงคงไม่มีเงินเหลือแล้วสินะ?

เขายิ้มอย่างเข้าอกเข้าใจ “ไม่เป็นไร คราวนี้ไม่มีเงินก็เก็บไว้ให้นายซื้อคราวหน้าก็ได้!”

“หยกประดับชิ้นนี้ฉันซื้อมาได้ถูกมาก จ่ายไปแค่ 15 หยวนเอง!”