บทที่ 2 พลิกชะตาชีวิต

บทที่ 2 พลิกชะตาชีวิต

ชั่วพริบตาเดียว จ้าวสุ่ยเซิงก็รู้สึกตาสว่างขึ้น ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน สายตาคมชัดกว่าเดิมมาก

เขาดีใจขึ้นมาทันที

เพิ่งผ่านการถลุงเหล็กครั้งใหญ่ ทั้งยังมาเจอปีที่เกิดภัยพิบัติ ทุกวันมีคนมากมายต้องดิ้นรนหาทางให้ได้อาหารสักคำ

ยิ่งตอนนี้ยังเป็นยุคเศรษฐกิจแบบวางแผน ทุกด้านล้วนถูกจำกัด

หากอยากกินให้อิ่ม การเข้าป่าไปหาอาหารย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

แต่หากไม่ใช่นายพรานมืออาชีพ ชาวบ้านทั่วไปก็ไม่กล้าเข้าป่าโดยพลการ

ไม่อย่างนั้นถ้าเจอหมาป่า เสือ หรือสัตว์ดุร้ายอะไรเข้า ก็อาจต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นั่น

ตอนนี้จ้าวสุ่ยเซิงมีเนตรหยั่งรู้กับปืนแก๊ปแล้ว อยากกินให้อิ่มย่อมไม่ใช่ปัญหา

“จ้าวสุ่ยเซิง แกหิวจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง ถึงได้มาพูดจาโอ้อวดอยู่ตรงนี้!”