กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 220 เจี้ยนเวย เป็นเธอใช่ไหม
เสิ่นเจี้ยนเวยอาศัยแสงจันทร์สำรวจชายหนุ่มคนสุดท้ายตรงหน้า
เขาดูอายุเพิ่งยี่สิบต้น ๆ อายุน้อยกว่าเอ้อร์หย่งเสียอีก บนใบหน้ายังมีความอ่อนเยาว์ที่ยังไม่จางหายไปหมดหลงเหลืออยู่
แต่กลับเป็นคนนี้นี่แหละ ที่ก่อนหน้านี้ไม่กลัวตายกระโดดลงจากภูเขา ไล่ตามจนเธอและเจียงถิงหย่วนต้องหนีเตลิดไม่มีเวลาเลือกทาง
ชายหนุ่มคนนี้ไม่พูดอะไร ไม่ร้องขอชีวิต เพียงแค่นั่งอยู่บนพื้นกัดฟันแน่นไม่ส่งเสียงใด ๆ
ดวงตาของเขาจ้องมองเสิ่นเจี้ยนเวยเขม็ง ในนั้นไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความเสียใจ มีเพียงความดุดันของคนสิ้นคิดที่ไม่ยอมแพ้แต่ไร้แรงต่อต้านหลังจากถูกต้อนจนมุม
“ปัง!”
เสิ่นเจี้ยนเวยไม่ได้ปล่อยเขาไว้หน้า เธอเล็งยิงไปที่ขาอีกข้างที่ยังดีอยู่ของเขาโดยตรง