ตอนที่ 237 สหายเก่าพานพบ

ตอนที่ 237 สหายเก่าพานพบ

“จะว่าไปแล้วหากครานั้นเหยาจือเจ้ามิได้บาดเจ็บสาหัสจนหมดสติไป ไม่แน่ว่าอาจยังได้พบหน้าพวกเขาในยมโลกนี้สักครา

นี่ เมิ่งซวง ใส่ลูกชิ้นนั่นลงไปอีกหน่อยสิ”

ทอดถอนใจออกมาประโยคนี้แล้ว เซี่ยปี้อันก็กินลูกชิ้นลูกสุดท้ายในหม้อลงไป ทว่ายังมิวายกำชับเมิ่งซวงที่อยู่ใกล้ลูกชิ้นที่สุดให้ใส่ลงไปอีก

“ให้ข้าพูดละก็ การมิได้พบก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องแย่เสมอไป”

ฟ่านอู๋จิ้วสอดขึ้นมาประโยคหนึ่ง พลางยกค็อกเทลที่หนิงเจาผสมไว้ขึ้นจิบ

“มิได้พบก็เจ็บปวดเพียงครานั้นคราเดียว หากได้พบก็มีแต่จะเจ็บปวดซ้ำอีกครา อย่างไรเสียก็ต้องพรากจากกันอยู่ดี

อื้อ สุรานี้รสชาติดียิ่งนัก รสสัมผัสช่างพิเศษเหลือเกิน”

กลัวว่าหนิงเจาฟังแล้วจะสะเทือนใจ เมิ่งซวงจึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาขึ้นมาว่า

“ผ้าขี้ริ้วนี้ผู้ใดใส่ลงไปหรือ หากยังไม่ตักขึ้นมาคงจะเหนียวเสียแล้ว”