ตอนที่ 236 หวนคืนถิ่นเก่า

ตอนที่ 236 หวนคืนถิ่นเก่า

เมื่อเห็นว่าหนิงเจาดูเหมือนจะมีเงื่อนงำแล้ว ทั้งสองก็ไม่ซักไซ้ไล่เลียงอันใดมากความ เพียงพยักหน้าพลางเอ่ยว่า

“อย่างไรเสียกว่างานชุมนุมลูกท้อเซียนจะเริ่มก็ยังพอมีเวลา เจ้ามีธุระอันใดก็ไปจัดการเถิด เพียงจำไว้ว่าให้คอยดูเวลาบ้าง อย่าให้ล่าช้าจนเสียการก็พอ”

หลังจากออกจากคฤหาสน์เมิ่งผอ หนิงเจาก็ปล่อยเสวียนหลีออกมาให้มันแบกนางมุ่งหน้าไปยังทางเข้ายมโลก ปลายนิ้วสะกิดแตะเบา ๆ ไปยังจุดหนึ่งในห้วงความว่างเปล่า ทางเชื่อมสายหนึ่งจึงค่อย ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า

อีกฟากหนึ่งของทางเชื่อมก็คือโลกมนุษย์ หนิงเจาสามารถสัมผัสได้ถึงเสียงนกร้องและกลิ่นหอมของมวลดอกไม้ในโลกมนุษย์ได้เสียด้วยซ้ำ ได้เห็นเงาทอดยาวของต้นไม้ใหญ่บนพื้นดินหลังจากแสงแดดสาดส่องลงมา

กาลก่อนเนื่องจากกายาดวงจิตของนางอ่อนแอ จึงหลับใหลไปนานกว่ายี่สิบปี แม้แต่ดวงวิญญาณผู้ล่วงลับของพ่อแม่และอาจ้ง นางก็มิอาจพบหน้าในยมโลกได้สักครา