ตอนที่ 157 ผู้มาเยือน

ตอนที่ 157 ผู้มาเยือน

“เสี่ยวอู่ ในเมื่อวันนี้มีแขกมาเยือน ก็จงตื่นให้เช้าหน่อย”

“วางใจเถิด ตื่นเดี๋ยวนี้แล้ว”

ขานรับผ่านบานประตูไปประโยคหนึ่งเช่นนี้ ครั้นได้ยินเสียงฝีเท้าของหนิงหานค่อย ๆ ห่างออกไป หนิงเจาก็จำต้องพรากจากเตียงนอนใหญ่อันแสนสบายของนาง

คนอย่างนางเสพสุขได้และก็ทนลำบากได้ ทว่าทนลำบากได้มิได้แปลว่าชอบทนลำบาก ไม่ว่าจะชาติที่แล้วหรือชาตินี้หนิงเจาก็ล้วนเติบโตมาอย่างสุขสบาย บัดนี้กลับถึงบ้านมีพ่อแม่อยู่เคียงข้าง คนย่อมเกียจคร้านขึ้นมาบ้างเป็นธรรมดา

ค้นกระโปรงสีแดงตัวหนึ่งออกมาสวม ด้านนอกคลุมทับด้วยเสื้อผ้าโปร่งสีขาวปักลายเหมยแดง เรือนผมดำขลับครึ่งหนึ่งใช้สายรัดผมลวดลายเดียวกันเกล้าเป็นมวย แล้วปักปิ่นทองสองเล่มเอียงเฉียง

ทางนี้หนิงเจาเพิ่งจัดการตนเองเรียบร้อย ก็ได้ยินคนรับใช้รายงานว่ามีแขกมาเยือน