กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 460 ไม่เหมือนวันวานที่เคยท่องเที่ยว
ลู่เหยียนโจวไม่ได้โกรธ น้ำเสียงยังอ่อนโยน “ฉันไปส่ง”
กลัวชิงอันปฏิเสธ เขาจึงพูดต่อ “ฉันไม่ลงจากรถ คนตระกูลเว่ยจะไม่เห็น”
ชิงอันเงยหน้ามองเขา ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นมีเสน่ห์ยิ่งกว่าทะเลและท้องฟ้า
ในชั่วขณะนี้ เธอมั่นใจอย่างยิ่งว่าชีวิตนี้จะจมอยู่ในดวงตาสีฟ้าคู่นี้
ลู่เหยียนโจวเรียกรถแท็กซี่ ทั้งคู่นั่งเบาะหลัง เงียบไม่พูดอะไร
ในรถเปิดเพลงรัก ท่อนหนึ่งร้องว่า ‘เหมือนเราเคยพบกันที่ไหนมาก่อน’
ชิงอันนึกขึ้นได้ว่า คืนนั้นในสวนสาธารณะมีคนมากมาย แสงจากการโปรยดอกไม้เหล็กสว่างเจิดจ้า
เธอเห็นลู่เหยียนโจวท่ามกลางฝูงชนอย่างกะทันหัน แล้วถ่ายภาพช่วงเวลานั้นไว้
ความรู้สึกที่ผุดขึ้นมาในหัวแวบแรกก็คือแบบนี้