กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 455 ไม่เหมือนวันเยาว์วัยอีกแล้ว 71
ชิงอันโบกมือปฏิเสธรัว ๆ “ไม่ต้อง ไม่ต้อง ฉันทำเองได้”
นอกจากตอนเด็กที่พ่อแม่เป่าผมให้ ต่อมาเว่ยซือหลวี่ก็เคยช่วยเป่าผมให้เธอสองสามครั้ง หลังจากนั้นก็ไม่เคยมีใครเป่าผมให้เธออีก
เธอนึกภาพลู่เหยียนโจวเป่าผมให้ตัวเองไม่ออก มันชวนให้คิดไปไกลเกินไป
ตอนนี้พวกเขาเป็นเจ้าของห้องเช่ากับผู้เช่า หากสนิทสนมเกินไป การเช่าร่วมก็จะเปลี่ยนความหมายไป
แน่นอนว่าเธอรู้สึกดีกับลู่เหยียนโจวอยู่ไม่น้อย แต่ตอนนี้เธอยังเด็ก แถมยังปิดบังคุณย่ากับพี่ชายคนที่สองมาเช่าห้องอยู่ข้างนอก จะทำอะไรเกินเลยไม่ได้
ไม่อย่างนั้นคงรู้สึกผิดต่อคุณย่ากับพี่ชายคนที่สองเกินไป
ลู่เหยียนโจวถือไดร์เป่าผม สีหน้าเรียบเฉย “แค่เป่าผมเอง ไม่ต้องระแวงฉันขนาดนั้น”