กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 412 ไม่เหมือนวันวานของวัยเยาว์ 28
ชิงอันอาบน้ำอยู่นานถึงสองชั่วโมง กว่าจะลากร่างหนักอึ้งกลับห้องแล้วทิ้งตัวลงบนเตียง เธอไม่มีแม้แต่แรงจะพลิกตัว
เธอนอนหมดแรงอยู่นานจึงเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ เห็นข้อความจากพี่ชายคนที่สองสว่างอยู่บนหน้าจอ
ปลายนิ้วของเธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบกลับเพียงว่า “ไม่มีการบ้าน” แล้วเปิดโหมดเงียบ โยนโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะข้างเตียง
เธอปิดไฟและหลับตาลง
ในความมืด ภาพเหตุการณ์ตอนกลางวันทยอยผุดขึ้นมาทีละฉาก
มือเหล่านั้นที่กระชากเสื้อผ้าของเธอ กล้องที่เล็งมาทางเธอ และสายตาเหยียดหยามของครูประจำชั้น
เธอขดตัวแล้วใช้ผ้าห่มคลุมร่างจนมิด ราวกับว่าทำเช่นนี้แล้วจะกั้นสายตาและเสียงเหล่านั้นไว้ด้านนอกได้