กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 411 ไม่เหมือนวันวานของวัยเยาว์ 27
ชิงอันเบะปาก เสียงของเธอเจือสะอื้น “ไม่มีใครเชื่อฉัน แล้วจะให้ฉันต่อต้านยังไง?”
ลู่เหยียนโจวหัวเราะเบา ๆ “เธอจะยอมอดทนอย่างขี้ขลาดไปสามปีเลยหรือ?”
“ถ้าเป็นนาย นายจะทำยังไง?”
“ถ้าเป็นฉัน...”
ลู่เหยียนโจวหันไปมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่มีคราบน้ำตา ดวงตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ แก้มเปียกชื้นดูน่าสงสาร
มีเพียงแววตาคู่นั้นที่เผยความดื้อรั้นออกมา เพียงแต่เธอยังใช้มันไม่ถูกทาง
“ถ้าเป็นฉัน อย่างน้อยก็จะไม่ยอมให้ใครรังแกแล้วกล้ำกลืนความคับแค้น เธอน่าจะมีวิธีต่อต้านของตัวเองไม่ใช่หรือ?”
ชิงอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “การต่อต้านมีประโยชน์จริงหรือ?”
“ถ้าไม่ลอง แล้วจะรู้ได้ยังไง?”