กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 312 ย้ายมาอยู่ชั้นล่าง
ทันทีที่ประตูห้องผู้ป่วยถูกผลักเปิด เว่ยซือหลวี่ก็รู้สึกว่าหัวใจที่เต้นช้ากว่าคนทั่วไปของตนเต้นเร็วขึ้นครึ่งจังหวะ
“อาหลวี่ นายเป็นอย่างไรบ้าง?”
เสียงคุ้นเคยดังเข้าหู ราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ ราวกับน้ำพุ ชโลมหัวใจแห้งผากของเขาอย่างเงียบงัน
เขาเงยหน้ามองแล้วฝืนยิ้ม “ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง”
จ้าวหย่วนซานที่ยืนอยู่หน้าประตูมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอยออกไปเงียบ ๆ
เขาไม่ได้ถอยออกไปเพื่อเว้นพื้นที่ให้ทั้งคู่ เพียงแต่ทนเห็นต่อไปไม่ไหว
คนในห้องผู้ป่วยกำลังแตกต่างจากเว่ยซือหลวี่ที่เขารู้จักมากขึ้นทุกที
สวี่ชิงอันลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง